Crne ptice1967

Reditelj
Eduard Galić

Glumci

Vojislav Mirić (Inženjer Robert)
Fabijan Šovagović (Ustaški poručnik)
Ivo Serdar (Logoraš)
Vanja Drach (Marijan)
Rade Šerbedžija (Crni)
Relja Bašić (Milan)

Poslednji dani II svetskog rata. Partizani se približavaju ustaškom logoru, u kojem većina čuvara odlazi na front. Preostali nameravaju da likvidiraju logoraše tako što će ih prebaciti vozom do obližnjeg, strateški važnog mosta, i zatim ga dignuti u vazduh, kako bi zadržali prodor partizana. Ali i logoraši imaju plan kako da spase svoje živote…
Celovečernji debi Eduarda Galića zasniva se na istinitim događajima u kojima je neposredno učestvovao koscenarista, legendarni hrvatski istoričar umetnosti Grga Gamulin, koji je pred sam kraj rata uspeo da pobegne iz ustaškog logora Stara Gradiška. Zanimljivo je da je tokom snimanja filma došlo do svađe između Gamulina, koji je hteo da se napravi konvencionalan akcioni film i Galića, koji je to shvatio kao priliku da snimi autorski, „umetnički film“, velikim delom nalik na ostvarenja koja će kasnije biti poznata kao „crni talas“. Film je lansirao karijere Fabijana Šovagovića koji se pojavljuje u ulozi ustaše koji citira psalme, kao i mladog Rade Šerbedžije u ulozi zagonetnog logoraša. Asistent režije bio je kasnije slavni hrvatski režiser Zoran Tadić.
„Dragulj ‘Crne ptice’ zaživjele su 43 godine nakon što su snimljene. Najzanimljivije otkriće programa ovogodišnjeg ’Subverzivnog filmskog festivala’ pospremljen je u povijest nakon neuspješnog debija (na pulskom festivalu prikazan u informativnoj sekciji, izvan službenog programa), no ponovni susret s filmom otkriva zanimljivo ostvarenje, iznimnog vizualnog prosedea.“ – Jutarnji list
„’Crne ptice’ se danas razotkrivaju kao pravi (crni) biser hrvatske i jugoslavenske kinematografije. Nastao pod okriljem prestižnog ljubljanskog Viba filma, one filmski slavne jugoslavenske 1967, poplavljene remek-djelima u čijoj je sjeni ostao skriven, Galićev rad briljantno je koncipirano i režirano ostvarenje u kojem se maestralno stapaju art i žanr.“ – Damir Radić, Tribina Kino Tuškanec
„Galić je ostvario možda najbolji debi hrvatske kinematografije, s jedne strane klasični film bijega, s druge strane poetski film stanja, s treće strane zastrašujuću meditaciju o ratnom zločinu.“ – Tomislav Šakić, Tribina Kino Tuškanec